ما زنده به آنیم که آرام نگیریم

پ ن :لعنتی هوای این چند شب کاشان خیلیعالیه.....

شبا سرد و مه......

فقط باید شروع میکردی به راه رفتن وسط اینهواا.....

این هوااا فقط کافیه من برم تو فکرای خودمببینم اوضاع از چه قراره ...نمیدونم چرا یه کاری تموم نشده یه کار با حجم بالاتریمیاد سر وقتم...

یه جایی یه نفری میگفت مشکلات نمیان ، اماوقتی بیان با اتوبوس میان...

هر وقت اینجوری میشه یادمه یه جمله بسیارمعروف از مادر گرامی میفتم که میگه تو مثله آدم نمی تونی زندگی کنی و همش بادخودتو گیر بیندازی ، بچه جون مثله آدم میرفتی سر کار دولتی انقدر هم بالا و پاییننمیپردی ، بازم خدا رو صد هزار مرتبه شکر که جریاناتی که تو اردیبهشت داشتم رونمیدونه.....

)یه مطلب تحت عنوان بازارهای آشفته مینویسم و کاملبرا موضوع میگم( ..

خب بگذریم اینجا خیلی کاری به این قضیهنداریم.....

وقتی ذهنم مثله دیشب قفل میکنه ، تنها چارهاش یکم قدم زدن هست که یکم آروم بشه تا حداقلش یکم با دقت بتونم به قضیه فکر کنم ....

هزاران فکر از همه جا...

و در بین همه این فکارایی که باید روز بعدشبه واقعیت تبدیل بشه و عملی بشه ذره ای از به فکر خودم وجودی نداره ...

همیشه این جمله جلو روم هست و نگاش میکنم:

حضور در آرامش و ادامه آرامش رویاها رونابود میکنه....

من قطعا دلم نابودی رویاهام رو نمی خواد ...

پس جنابش زیبا میفرماید:

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم

موجیم که آسودگی ما عدم ماست